{"id":7595,"date":"2025-05-09T09:38:30","date_gmt":"2025-05-09T07:38:30","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=7595"},"modified":"2025-05-09T14:11:51","modified_gmt":"2025-05-09T12:11:51","slug":"recensie-pennekinderen-anne-frank","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=7595","title":{"rendered":"Recensie verhalenbundel ‘Pennekinderen’ Anne Frank"},"content":{"rendered":"\n

Recensie verhalenbundel ‘Pennekinderen’ \u2013 Anne Frank<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\nEen indrukwekkend eerbetoon<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\nCarien Touwen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Pennekinderen<\/strong>\nmaakt meteen nieuwsgierig, niet alleen omdat het een nieuw\nboek van Anne Frank is, maar ook door zijn uiterlijk. Een groot,\nzwaar boek in hardcover met een opvallende, kleurige illustratie op\nde cover. Het nodigt uit tot bladeren en als je dat doet, intrigeert\nhet boek nog meer. Verschillende lettertypes, tientallen schitterende\nillustraties, mooie citaten en een uitnodigende opmaak. Het lijkt wel\neen koffietafelboek en ergens voelt dat een beetje vreemd, want Anne\nFrank is geen schrijver om even te pakken en weer weg te leggen.<\/p>\n\n\n\n

Anne\nFrank is wereldwijd (hopelijk) bij iedereen bekend. Haar\noorlogsdagboek Het Achterhuis<\/strong> is een blijvende herinnering aan\nde verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog en een boek dat\niedereen zou moeten lezen. Wat veel mensen niet weten is dat Anne\nFrank naast het dagboek ook korte verhalen schreef. Ze noemde die\n\u2018M\u2019n Pennekinderen\u2019 <\/em>in haar dagboek. Bijna tachtig jaar\nna Annes dood zijn haar verhalen gebundeld in deze prachtige uitgave.\nZe schreef zo\u2019n veertig verhaaltjes en de aanzet voor een roman.\nAcht verhalen vallen nog onder de auteurswet en zijn opgenomen als\nsamenvatting.<\/p>\n\n\n\n

Het\nlezen van de verhalen is een bijzondere ervaring. Anne schreef veel\nover de gebeurtenissen in het achterhuis, maar ook sprookjes,\nherinneringen aan haar schooltijd en licht romantische fantasie\u00ebn.\nDe fictieve verhaaltjes worden\nafgewisseld met verhalen die gebaseerd zijn op het dagelijkse leven\nin het achterhuis, verhalen over aardappels schillen, eetgewoontes\nen ruzies tussen de bewoners onderling. Bij het lezen van die\nverhalen zijn de gelijkenissen met het dagboek groot.\nHet zorgde ervoor dat ik Het\nAchterhuis<\/strong> uit mijn\nboekenkast heb gehaald en ook daarin weer stukken\nging\nlezen. De andere verhalen\nzijn soms wat simpel en kort,\npassend bij een jonge meid, maar\nvaker onverwacht diepgaand.\nWat\ntelkens weer opvalt zijn Annes volwassen taalgebruik, haar kiene\nobservatievermogen en haar vroege wijsheid. \n<\/p>\n\n\n\n

In het\nverhaal Het geluk<\/strong> schrijft ze: \u2018Ik bedoel dat de meeste\nmensen, getrouwd of ongetrouwd, vanbinnen alleen staan. Ze hebben\nniemand met wie ze over al hun gevoelens en gedachten zouden kunnen\npraten en dat is het wat ik het meeste mis.\u2019 <\/em>\n<\/p>\n\n\n\n

En\nverderop in hetzelfde verhaal: \u2018Later begreep ik dat ik\nop deze middag voor het eerst het geluk in mezelf had gevonden, want\nonder welke omstandigheden ook, dat geluk kan er altijd zijn.\u2019 <\/em>\n<\/p>\n\n\n\n

\nHet is een schitterend voorbeeld van de wijze inzichten die Anne\nkreeg tijdens de schaarse momenten waarop ze alleen was, op de zolder\nvan het achterhuis met een vrij uitzicht op de hemel en de bladeren\nvan haar kastanjeboom. Pennekinderen <\/strong>biedt veel meer van dit\nsoort onverwachte pareltjes.<\/p>\n\n\n\n

\nHet laatste opgenomen verhaal is ook het langste, het zijn de\nhoofdstukken van de roman die Anne wilde schrijven. Cady\u2019s leven<\/strong>\ngaat over meisje dat een auto-ongeluk heeft gehad en lang moet\nrevalideren. Tijdens de revalidatie verlangt ze naar een betere\nmoeder die haar wel begrijpt, iets wat raakvlakken heeft met Annes\neigen leven. Volgens een notitie bij dit verhaal is Anne gestopt met\nhet schrijven aan Cady\u2019s leven <\/strong>omdat ze besefte dat ze\nonvoldoende levenservaring had en dat ze de \u2018roman van haar vaders\nleven\u2019 als inspiratie gebruikte. Hoe bijzonder om op zo\u2019n jonge\nleeftijd en vanuit zo\u2019n moeilijke situatie, toch al zoveel inzicht\nte hebben.<\/p>\n\n\n\n

Anne vond het jammer dat ze zelf niet kon tekenen. Juist daarom kozen de Anne Frank Stichting en uitgeverij Rubinstein ervoor om elk verhaal door het werk van een andere illustrator te begeleiden. Ieder van hen liet zich inspireren door een verhaal en legt dit uit in een toelichting. Zo maakt de lezer niet alleen kennis met de verhalen maar ook met de illustrators en hun creatieve proces. De prenten zijn stuk voor stuk kunstwerken om in te lijsten.. Dit zorgt ervoor dat Pennekinderen<\/strong> een speels boek is geworden en ieder verhaal een nieuwe beleving is, van zowel Annes inspiratie als die van de kunstenaar. Het geheel is een unieke bundel die je niet snel leest. Het boek ligt hier al maanden op tafel en ik opende het bijna elke dag om weer een volgend verhaal te lezen en bekijken. Het is een passend en indrukwekkend eerbetoon aan Anne Frank, aan haar talent, aan haar veel te korte leven en een herinnering aan wat er allemaal verloren gaat in zinloze oorlogen. <\/p>\n\n\n\n