{"id":7091,"date":"2024-10-09T13:14:25","date_gmt":"2024-10-09T11:14:25","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=7091"},"modified":"2024-10-09T13:15:14","modified_gmt":"2024-10-09T11:15:14","slug":"recensie-verhalenbundel-wachten-op-de-angst-van-oguz-atay","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=7091","title":{"rendered":"Recensie verhalenbundel ‘Wachten op de angst’ van O\u011fuz Atay"},"content":{"rendered":"\n

Recensie verhalenbundel ‘Wachten op de angst’ van O\u011fuz Atay<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Reis naar het Turkije uit de jaren\nzeventig<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Door Michiel van den Berg<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Lezen is door tijd en ruimte reizen. Uiteraard\nin het vertelde, maar soms ook naar de context van het vertelde. De verhalen\nvan O\u011fuz Atay brengen je naar het Turkije van de jaren zeventig van de vorige\neeuw. Het land was toen al decennia toneel van een radicale hervorming door Atat\u00fcrk\nen zijn volgelingen, de kemalisten. Zij wilden het traditionele Islamitisch\nland veranderen in een moderne staat naar voorbeeld van het Westen. Deze\nhervorming was alomvattend en bestreek onder andere openbaar bestuur, economie,\nreligie, kledingvoorschriften, invoering van het alfabet en zuivering van het Turks\nvan buitenlandse woorden. <\/p>\n\n\n\n

Zoals de vertaler Hanneke van der Heijden in\nhet inzicht gevende nawoord schrijft, leidde deze transitie tot een conflict\ntussen twee waardestelsels, een gevoel van tekortschieten, vragen over\nauthenticiteit en existenti\u00eble angst. Tegen deze achtergrond krijgen de acht\nverhalen in Wachten op de angst<\/em><\/strong> hun betekenis, is te begrijpen\nwaarom ze zijn doordrongen van thema\u2019s als inperking, verzet, vervreemding en\neenzaamheid. <\/p>\n\n\n\n

De verhalen in de bundel staan in\nchronologische volgorde. De eerste verhalen gaat over personen die zijn\nlosgezongen van de maatschappij. In het openingsverhaal dwaalt een man met een\nwitte mantel door de stad, wordt voor bedelaar aangezien en verkiest een\nverdrinkingsdood. In het tweede verhaal treft een vrouw op zolder de vergane resten\nvan een door haar vergeten minnaar aan. In het titelverhaal komt een verwarde\nman zijn huis niet uit. Vaak moest ik denken aan het werk van Kafka, waarin ook\neenzelvige personages geen vat krijgen op hun omgeving. <\/p>\n\n\n\n

\u2018In 1970 stond ik plotseling oog in oog met\nde persoon van wie ik houd (drie jaar nadat hij plotseling verliefd was\ngeworden). De persoon die mij GEEN JA MAAR OOK GEEN NEE (krijg nou wat!)\nantwoordde, zei \u2018Ik heb je een bericht gestuurd.\u2019 Via wie dan?\u2019 (Aanhalingstekens\nvan mij.) Via mijn vriendinnen. (Om de een of andere vond ik het toch beter de\naanhalingstekens weg te halen.)\u2019 <\/em><\/p>\n\n\n\n

Atay gebruikt regelmatig de briefvorm. Er is een brief aan zijn werkgever, een brief over zijn geliefde en een brief aan zijn vader. Deze brieven beslaan tientallen pagina\u2019s en zijn het best te typeren als een continue gedachtestroom die alle kanten opschiet en is doorspekt van aanhalingstekens, herformuleringen en reflecties op het geschrevene zoals hierboven, waarbij de schrijver zichzelf bepaald niet spaart. Alinea\u2019s en witregels zijn schaars, zodat de aanblik van de bladzijden een gesloten, moeilijk te doorgronden karakter geven. De brieven kennen nauwelijks een plot. Deze stijlkenmerken zijn grotendeels ook van toepassing op de andere verhalen. <\/p>\n\n\n\n