{"id":6870,"date":"2024-06-13T12:01:07","date_gmt":"2024-06-13T10:01:07","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=6870"},"modified":"2024-06-13T12:03:03","modified_gmt":"2024-06-13T10:03:03","slug":"recensie-verhalen-van-oorlog-van-theodor-holman","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=6870","title":{"rendered":"Recensie ‘Verhalen van oorlog’ van Theodor Holman"},"content":{"rendered":"\n

Recensie Verhalen\nvan oorlog <\/em>van Theodor Holman<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Een confronterende blik op de achterkant van oorlog<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Carien Touwen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Voor schrijver\nen columnist Theodor Holman is oorlog een donkerrode draad in zijn leven. Zijn ouders\nen zus overleefden de jappenkampen tijdens de Tweede Wereldoorlog waardoor oorlog\naltijd op de achtergrond aanwezig was. Het uitbreken van de oorlog in Oekra\u00efne is\nvoor de auteur aanleiding tot veel reflectie. In Verhalen van oorlog vinden<\/em>\nwe een groot arsenaal van korte oorlogsverhalen, impressies en beschouwingen\ndie sinds de start van die oorlog uit zijn pen zijn gevloeid.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Holman begint het\nboek met dezelfde schok en verbazing die iedere Europeaan voelde toen Rusland Oekra\u00efne\nbinnenviel. Een nieuwe oorlog op Europese grond, niemand had dat verwacht. Terwijl\nhij deze nieuwe oorlog probeert te duiden, kruipen ook de verhalen van zijn\nouders zijn hoofd binnen. Hij omschrijft het beeldend: \u2018Taal kent zinnen die\nwerken als een landmijn: je merkt pas hun effect als je erop trapt.\u2019<\/em><\/p>\n\n\n\n

Verhalen over en herinneringen aan zijn ouders en de schaarse informatie die hij van hen kreeg over hun oorlogsverleden worden afgewisseld met stukken waarin de auteur zich inleeft in mensen die nu de oorlog meemaken. Hij kruipt in de huid van Poetin en laat zien hoe de dictator naar de mond gepraat wordt, maar hij leeft zich ook in in soldaten aan beide kanten en wat hen mogelijk beweegt om zulke gruweldaden te plegen. Hij vraagt zich af wat schrijvers en kunstenaars in Rusland doen met deze oorlog, of ze ook mededogen voelen bij het zien van de gruwelijke beelden. <\/p>\n\n\n\n

Met indringende stukjes en rake typeringen weet hij de lezer alle kanten van oorlog te laten zien en zet hij aan tot nadenken over al die verschillende mensen die er, grotendeels ongewild, in betrokken zijn geraakt en laat zien tot wat voor vreselijke dilemma\u2019s oorlog kan leiden. Geregeld zet hij zulke prachtige doordenkers neer dat je moet stoppen met lezen, om de impact van de woorden te laten doordringen. Zoals: \u2018God gaf ons vier gevoelens: lente, zomer, herfst en winter. Die stopte Hij in een pan, roerde ze door elkaar en gaf ieder mens daarvan een bord soep. Je weet nooit hoeveel zomer, herfst, winter en lente in je soep zitten.\u2019<\/em><\/p>\n\n\n\n

Of het stuk waarin hij probeert ontmenselijking te duiden: \u2018In een oorlog zijn mensen dingen. Het zijn dingen die leven maar dood moeten. En kinderen zijn dan kleine dingen.\u2019<\/em><\/p>\n\n\n\n

Zulke teksten\nzorgden ervoor dat ik het boek regelmatig weglegde, omdat ik niet te veel in een\nkeer wilde verwerken. Soms las ik dagelijks enkele stukken, zoals columns in een\nkrant.<\/p>\n\n\n\n

Ondanks dat oorlog de inspiratiebron voor alle stukken was, voelde deze bundel toch wat samengeraapt en ging het soms te veel van de hak op de tak, alsof je zonder filter in het hoofd van de auteur zat en alle zijsprongen ook meemaakte. De ondertitel van de bundel \u2018De achterkant van de strijd in Oekra\u00efne en Isra\u00ebl\u2019<\/em> wordt zeker waargemaakt als het gaat om Oekra\u00efne. De oorlog in Isra\u00ebl beslaat alleen het laatste hoofdstuk en is toegevoegd als een p.s. maar voelt minder confronterend en wat vervreemdend aan doordat Holman een kant kiest en een andere toon heeft. Toch staat er in dat hoofdstuk een indringende passage die begrijpelijk maakt hoeveel impact oorlog heeft op een mensenleven: \u2018De oorlog duurde bij ons thuis tot 2000: dat was het jaar waarin mijn moeder stierf. Mijn vader was dertien jaar eerder overleden. Voor hem duurde de oorlog dus tot 1987. De bofkont.\u2019 <\/em><\/p>\n\n\n\n

Weer zo\u2019n rake zin die aanzet tot reflectie, zeker als je bedenkt hoeveel mensen er op deze aardbol een oorlog hebben meegemaakt en daardoor hun hele leven oorlogstrauma\u2019s bij zich zullen dragen, waar ze ook (gaan) wonen. \u00a0Holman heeft met Verhalen van oorlog\u2019<\/em> een belangwekkende bundel met een breed scala aan emoties en gedachten over de verschillende kanten van oorlog neergezet. Zijn heldere en indringende stijl confronteert en zet aan tot denken. \u00a0<\/p>\n\n\n\n