{"id":6694,"date":"2024-03-12T11:13:19","date_gmt":"2024-03-12T10:13:19","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=6694"},"modified":"2024-03-12T11:16:14","modified_gmt":"2024-03-12T10:16:14","slug":"recensie-verhalenbundel-onze-vreemden-van-lydia-davis","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=6694","title":{"rendered":"Recensie verhalenbundel ‘Onze vreemden’ van Lydia Davis"},"content":{"rendered":"\n

Recensie verhalenbundel ‘Onze vreemden’ van Lydia Davis<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Onderhuidse emotie in verhalen die niet altijd verhalen zijn<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n

Door Michiel van den Berg<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n

Lydia Davis (1947) is een Amerikaans\nvertaler (Flaubert, Proust, Foucault) en schrijfster van romans, korte verhalen\nen essays. Voor haar oeuvre ontving ze in 2013 de Man Booker International\nPrize. Onze vreemden<\/em> is haar vijfde verhalenbundel en telt meer dan 150\nverhalen. Sommige verhalen beslaan meerdere pagina\u2019s, andere zijn ultrakort. Als\nvoorbeeld integraal het verhaal op pagina 151. <\/p>\n\n\n\n

In een hotelkamer in Ithaca<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

April, het kamermeisje
\nheeft een boodschap voor me achtergelaten
\nmet de hand geschreven in rode inkt op een stuk papier.
\nHet ligt naast het koffiezetapparaat.
\nZe heeft geschreven: \u2018Wijsheid begint met verwondering.\u2019
\nHet citaat is van Socrates.
\nMaar de smiley is er door April aan toegevoegd. <\/em><\/p>\n\n\n\n

Regelmatig is het de vraag of de in deze\nbundel opgenomen teksten vallen onder de noemer verhalen. Telt een boodschappenlijstje,\neen afgeluisterd gesprekje van twee zinnen, een paar regels over een spinnetje op\nde aanrecht of een gedachte over hoe je je handen op het stuur dient te houden\nook mee? Meer algemeen gesteld: kan een verhaal zonder plot? In hoeverre dien\nje als lezer je verbeeldingskracht te gebruiken en op grond van de spaarzame\ngegevens zelf het verhaal te construeren? Of is het verhaal niet de\nafzonderlijke stukjes, maar het beeld dat oprijst na het lezen van alle 150\nverhalen?<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Lydia Davis citeert in de bundel de\nDuitse schrijver Peter Bichsel: \u2018Er zijn verhalen die de moeite van het\nvertellen nauwelijks waard zijn.\u2019 Vervolgens merkt Davis op dat Bichsel\nprachtige, rustige, bescheiden verhalen schrijft; verhalen waar\nmedemenselijkheid uit spreekt, of liefde, of een combinatie van medeleven,\nbegrip en eerlijkheid. Ze besluit met de vraag: \u2018Springt deze eigenschap van\nzijn verhalen me tegenwoordig zo duidelijk in het oog omdat ik ernaar op zoek\nben?\u2019<\/p>\n\n\n\n

Een frappante vraag, want anders dan\nde blijkbaar warme medemenselijke verhalen van Peter Bichsel valt de toon van\nLydia Davis op het eerste gezicht als het tegenovergestelde te karakteriseren.\nAls een afstandelijke wetenschapper legt ze meestal een stukje wereld onder de\nmicroscoop en beschrijft dat koel en feitelijk. Gevoelsuitingen zijn Davis\nvreemd, laat staan sentimentaliteit. Toch zit er onderhuids wel degelijk emotie\nin, volop, vari\u00ebrend van humor en irritatie tot (inderdaad!) verwondering.<\/p>\n\n\n\n

In een interview in The Paris Review\nuit 2015 zegt Davis dat haar notities (uiteraard) altijd bij haarzelf beginnen,\nmaar niet een op een op haar zijn te betrekken. Toch bekruipt je bij het lezen van\ndeze verhalenbundel telkens de gedachte dat je in het hoofd van deze oudere\nvrouw zit, een vrouw die zich geen illusies meer koestert over de aard van de\nmens en haar eigen tekortkomingen. In het bedoelde interview, maar ook in\nenkele van de verhalen in Onze vreemden<\/em>, wijdt ze haar voortdurende\ndrang tot kritische (zelf)reflectie aan de opvoeding van haar moeder. Nooit kan\nze eens lekker luieren, altijd gaan die gedachten door. Het leverde haar wel\neen omvangrijk en hoog gewaardeerd oeuvre op, concludeert ze. <\/p>\n\n\n\n

Het titelverhaal van de bundel bevat\ntien notities over buren. Buren, die vreemden voor je zijn als je ergens nieuw\nkomt te wonen, soms voor altijd vreemden blijven \u2013 vreemd, want ze bevinden\nzich de dikte van een scheidingsmuur van je af \u2013 soms meteen of op den duur vijandig\nzijn en soms vrienden worden. <\/p>\n\n\n\n

In het verhaal Iemand vroeg me naar\nkorstmos<\/em>, vraagt iemand of ze weleens over korstmos heeft geschreven omdat\nze typisch iemand is die over dat soort dingen schrijft. De schrijfster is het\nermee eens dat dat precies een goed onderwerp voor haar is, maar heeft er nog\nnooit over geschreven. Vervolgens beschrijft Davis in vijf pagina\u2019s hoe de\nschrijver in de wereld van het korstmos duikt en geeft prachtige gedetailleerde\nbeschrijvingen van het mos.<\/p>\n\n\n\n

Ik deed er twee maanden over deze\nbundel tot mij te nemen. Het leende zich niet tot snel doorlezen. De gedachte\nbekroop me dat er ook een mooie scheurkalender van gemaakt zou kunnen worden. Al\nmet al een bijzondere leeservaring. Ter afsluiting nog een verhaal dat goed\nillustreert wat je kunt verwachten in deze verhalenbundel.<\/p>\n\n\n\n

Noodvoorziening<\/em><\/strong>
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0
We vulden de badkuip met een paar centimeter koud water, voor het geval dat de pomp het begaf. Hem verder vullen durfden we niet, uit angst dat een van de katten erin zou vallen en zou verdrinken. De katten vielen er niet in. Wat verdronk was een hooiwagen.
Niemand mistte hem, dachten we. Maar met insecten weet je het nooit.<\/em><\/p>\n\n\n\n