{"id":6078,"date":"2023-03-31T11:27:07","date_gmt":"2023-03-31T09:27:07","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=6078"},"modified":"2023-03-31T11:33:01","modified_gmt":"2023-03-31T09:33:01","slug":"recensie-verhalenbundel-schaduw-en-spotlicht-van-david-westling","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=6078","title":{"rendered":"Recensie verhalenbundel \u2018Schaduw en spotlicht\u2019 van David Westling"},"content":{"rendered":"\n

Recensie verhalenbundel \u2018Schaduw en spotlicht\u2019 van David Westling<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Een oude stem in een achtcilinder limousine<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Door Michiel van den Berg<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Schaduw en spotlicht<\/em> bevat zeven indringende verhalen waarin de\nhoofdpersonages worden geconfronteerd met een herkenbare, niet-alledaagse\ncrisissituatie. Om die situatie het hoofd te bieden, gaan ze ieder op hun eigen\nwijze de strijd aan met zowel de buitenwereld als zichzelf. De\nhoofdpersonages in deze bundel zijn sterk verschillend. Wat hen bindt is dat ze\nongewild in het spotlicht worden geplaatst en zich dienen te verhouden tot een\nschaduw uit het verleden of een schaduwkant van hun karakter. Zo strandt een\noorlogsveteraan met autopech in zijn geboortedorp en wordt hij belaagd door\noude bekenden. Een keurige vrouw van middelbare leeftijd werkt zich in de\nnesten door impulsief een beeldje van de onderburen te stelen. En een sullige\nwerknemer van een speelhal ziet zich voor de keuze gesteld voor een keer niet\nover zich heen te laten lopen als hij wordt vervangen door een jonge vrouw. <\/p>\n\n\n\n

Met een gemiddelde lengte van 37 pagina\u2019s per verhaal neemt David Westling\nflink de ruimte om te beschrijven wat zijn protagonisten denken en voelen. De\nverhalen hebben wel degelijk een plot, maar de psychologische kant overheerst. Hoe\nkomen de hoofdpersonages in het reine met hun schaduwkant, hoe overwinnen zij\nzichzelf, is een vorm van catharsis mogelijk? Het als motto gebruikte citaat\nvan Carl Gustav Jung benadrukt dat het de schrijver om deze zuivering van de\nziel gaat:<\/p>\n\n\n\n

“Iemand met zijn schaduw confronteren is hem zijn eigen licht laten zien.<\/em>“<\/p>\n\n\n\n

De verhalen hadden wat mij betreft puntiger gekund door te\nbekorten op voorbeelden en uitleg. Iets meer tempo en pit was welkom geweest. Als\nlezer hoefde ik nu geen stippen met elkaar te verbinden of ontregeling te\nverwerken. Geschraagd door de zorgvuldige opbouw en het verzorgde taalgebruik\ncruisede ik als op de achterbank van een achtcilinder limousine door de zeven\nverhalen. Dat cruisen kan je natuurlijk ook als een kwaliteit zien. Het is maar\nwaar je als lezer op zoek naar bent.<\/p>\n\n\n\n

Wie is David Westling? Wikipedia en de website van de schrijver\nreppen over een Nederlandse man van 35 jaar, die sociale wetenschappen heeft\ngestudeerd en voor wie dit het vierde boek is. Vreemd genoeg had ik, afgaande\nop de inhoud van zijn verhalen, een man van de dubbele leeftijd afkomstig uit\nde Verenigde Staten verwacht.<\/p>\n\n\n\n

Om met dat laatste te beginnen: alle verhalen spelen zich af in de\nVS. Niet alleen als decor, maar op een doorleefde manier. Bijvoorbeeld in het\nverhaal waarin een succesvolle veertiger zich enorm schaamt voor de hooghartige\nafscheidstekst die hij decennia eerder in het jaarboek van zijn klas schreef. Ik\nkan me zoiets niet in Nederland voorstellen, voor mij was het althans moeilijk\nme in te leven.<\/p>\n\n\n\n

En waarom had ik de verwachting van een oudere schrijver? Omdat er een zekere nostalgie en mildheid, soms overlopend naar zoetheid, uit de verhalen spreekt. Een goedmoedigheid die me deed terugdenken aan de verhalen in de Readers Digest uit de jaren zeventig. Wat mogelijk meespeelt zijn de auteurs die Westling als zijn literaire helden noemt en schitterden in de tweede helft van de vorige eeuw: Raymond Carver, Patricia Highsmith en Stephen King. <\/p>\n\n\n\n