{"id":5907,"date":"2022-12-28T13:54:35","date_gmt":"2022-12-28T12:54:35","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=5907"},"modified":"2022-12-28T13:55:45","modified_gmt":"2022-12-28T12:55:45","slug":"recensie-verhalenbundel-flessenhart-van-robert-schuit","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=5907","title":{"rendered":"Recensie verhalenbundel ‘Flessenhart’ van Robert Schuit"},"content":{"rendered":"\n

Recensie verhalenbundel ‘Flessenhart’ van Robert Schuit<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Toch\nnog uitgelezen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Door\nRemko Meddeler <\/em><\/p>\n\n\n\n

In de dagen voor het schrijven van dit stukje,\npeinsde ik me suf. Wie tipte me een paar jaar geleden toch die bundel met\nverhalen van Joubert Pignon? Of koos ik het boek zelf? En welke van zijn drie titels\nlas ik ook alweer? In de boekenkast is-ie niet meer te vinden, terwijl ik eigenlijk\nnooit iets weggooi. Weggeven doe ik graag, maar alleen als ik een boek goed\nvind. Dus gaf ik nooit een Pignon cadeau. Gek, flauw, zonder ambitie en dus\nmoeilijk grijpbaar. Niet mijn schrijver.<\/p>\n\n\n\n

Wat ik me nog wel kan herinneren is die\nuitzending van dat fijne, door het amateurisme van de NPO om zeep geholpen Brommer\nop zee<\/em>, waarin Wilfried ene Robert Schuit aanprees. Flessenhart<\/em> zou\neen lekker absurde, enigszins experimentele bundel met korte, zeer korte, zelfs\nultrakorte verhalen zijn. De eerste korteverhalenroman, omdat de verhaaltjes\ntezamen het armoedige leven tonen van een schrijver die verslaafd is aan drank,\nsigaretten en seks. Hij wil van dat alles af, maar pogingen daartoe leiden als\nvanzelfsprekend tot niets.<\/p>\n\n\n\n

Enfin, als liefhebber van kort tot zeer kort,\ndol op schrijfexperimenten, bovendien kenner van het genot van alle drie genoemde\nverslavingen, belandde Flessenhart<\/em> in mijn brievenbus. \u2018Een drietal\nandere boeken van dezelfde auteur verschenen onder de naam Joubert Pignon,\u2019\nschreef de uitgever, met hartelijke groet. Mijn god! Dan eerst maar al die\nandere boeken op mijn ellenlange leeslijst lezen. Boogers, Van Dis, Keuls, J.D.\nBarker en, ah fijn, een vuistdikke Anjet Daanje. Ondertussen vloog het voordeel\nvan de korteverhalenbundel als een boemerang op me af: korte verhalen lenen\nzich het beste voor de momenten tussen de lange romans. En zo las ik Flessenhart<\/em>\ntoch nog uit voor het einde der tijden.<\/p>\n\n\n\n

Op de eerste pagina kun je je naam schrijven\nachter \u2018Dit boek is van\u2026\u2019. Leuk, doe ik. Daarna \u2018Leesinstructies voor een optimale\nervaring\u2019, zoals \u2018pp. 163-184, Bedekt met dieren\u2019. Stom, negeer ik. In deel 0\nvan III maak ik zowaar kennis met een Robert Schuit die lekker schrijft over de\nflessen ros\u00e9 die hij zonder glas naar binnen werkt, het eczeem dat hem tergt en\nde zwarte gaten waarin hij steevast net niet verdwijnt. \u2018In de korte maar\nhevige tijd dat we samen waren toonde ze nooit interesse in me wanneer ik er\nniet was.\u2019<\/em> Prachtig liefdesverdriet. Schuit laat zijn eenzaamheid zien door\nte beschrijven hoe hij in zijn eentje kijkt naar \u2018een paar\nverjaardagsballonnen die knapten. De andere ballonnen verspreidden zich traag\ndoor mijn huis. Een paar bereikten de slaapkamer.\u2019<\/em> Mooi pijnlijk. Dat er\nonder de verhaaltitel Buiksmeer uit de rababbelzak<\/em> niet meer dan \u2018(tekst\nverwijderd)\u2019 staat, zou je een grappig experiment kunnen noemen.<\/p>\n\n\n\n

Enkele verhalen zijn prachtig. Onder begeleiding<\/em>, Jantje<\/em> en dat stukje over de kansloosheid van menig literaire avond las ik met plezier. De meeste echter zijn herhalend, vies, onbegrijpelijk, maar vooral zielig. \u2018Als ik niets doe schaam ik me al genoeg voor mezelf, voor het feit dat ik besta en dat ik \u00fcberhaupt ruimte inneem.\u2019<\/em> Ach, jongen toch\u2026 Ik heb begrepen dat Robert Schuit ondertussen gelukkig getrouwd is met schrijver en dichter Gerda Blees en vader is geworden van een zoon. Hopelijk zetten ze hem gezond en wel op het juiste spoor.<\/p>\n\n\n\n