{"id":5885,"date":"2022-12-19T10:28:28","date_gmt":"2022-12-19T09:28:28","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=5885"},"modified":"2022-12-19T10:31:08","modified_gmt":"2022-12-19T09:31:08","slug":"recensie-verhalenbundel-meneer-en-mevrouw-god-van-margriet-de-moor","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=5885","title":{"rendered":"Recensie verhalenbundel ‘Meneer en mevrouw God’ van Margriet de Moor"},"content":{"rendered":"\n

Recensie verhalenbundel ‘Meneer en mevrouw God’ van Margriet de Moor<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Stijl en toon redden wisselvallige verhalenbundel<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Door Michiel van den Berg<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Alsof het een voorteken was, schoof de nieuwe\nverhalenbundel van Margriet de Moor pas na lang wachten door de brievenbus. Enigszins\nsceptisch woog ik het dunne boekje van de bekroonde en in twintig landen uitgegeven\nauteur. Zou het een gelijkelijk soortelijk gewicht hebben als de romans Eerst\nblauw dan grijs dan wit <\/em>en De virtuoos <\/em>of de verhalen in Ik droom\ndus<\/em>? Ik besloot Meneer en mevrouw God<\/em> te lezen alsof ik nog nooit\niets van haar had gelezen.<\/p>\n\n\n\n

Het eerste wat opvalt is de stijl. De Moor\nschrijft elegant, impressionistisch en beknopt. Uitbundig, als ware het een\nnotenschrift, maakt ze gebruik van komma\u2019s, puntjes en andere leestekens.\nAlleen deze titels al: Ach! Hoe?<\/em> en Hij \u2013 en Nadine! <\/em><\/p>\n\n\n\n

Tegelijkertijd valt de toon op. Hoe ernstig\nhet onderwerp ook \u2013 en er komen nogal wat sterfgevallen en in de kiem gesmoorde\nliefdes aan bod \u2013 het behoudt altijd een zekere luchtigheid. Zoiets als: ach\nja, zulke dingen gebeuren nu eenmaal, het is dieptragisch, maar daar veranderen\nwe nou eenmaal niets aan. Neem bijvoorbeeld de eerste regels uit het\nopeningsverhaal Joseph Hayden sterft<\/em>:<\/p>\n\n\n\n

“De oude musicus ligt op sterven. Het geraas dat hem intussen bereikt is schandalig. Het komt van buiten. Gebulder, ontploffingen, allemaal vlak voor zijn huis.<\/em>“<\/p>\n\n\n\n

Of de eerste zin uit Woferl<\/em>:<\/p>\n\n\n\n

“Terwijl het meisje achter in de kamer \u2013 doodgemoedereerd \u2013 doorging met sterven, was Leopold naar het raam gelopen.<\/em>“<\/p>\n\n\n\n

So<\/em>ms, zoals in het\nflauwe titelverhaal, schiet het naar mijn smaak door, gaat het richting\noperette, verwordt het schertsen tot koketteren.<\/p>\n\n\n\n

Om het veelal simpele plot draaien de verhalen\nniet. Het draait om het onmiddellijk landen in de personages en vanuit hun\nzintuigelijke en emotionele gewaarwording het verhaal meemaken. In een aantal verhalen\ngebeurt dat vanuit wij-perspectief. Zo smelten de jonge vertelster en haar zus in\nMiG <\/em>samen. Uitvoerige uitleggerij vermijdt De Moor. We mogen zelf de\nstippen met elkaar verbinden. <\/p>\n\n\n\n

Mooi verteld is Run, <\/em>afgezien van de merkwaardige\nfout het (Haagse) Malieveld in Leiden te situeren. Een koe ontsnapt op weg naar\nde slacht en rent ergens in de jaren vijftig door de straten van het dorpse\nRijnsburg. Uitgeraasd laat het dier zich gedwee vangen in een winkel. Het\nverhaal eindigt als volgt:<\/p>\n\n\n\n

“Wat nog verder? Verder niets bijzonders. We zijn met haar over het paadje naar achter gegaan, heel gewoon. Koeien zijn nieuwsgierige beesten. We hielden het zwartleren masker nog niet voor haar op, of ze kwam het zelf al tegemoet en liet het toen rustig om de horens binden.” <\/em><\/p>\n\n\n\n

Ach! Hoe?<\/em> is een\natypisch verhaal. De luchtige toon ontbreekt. Een meisje groeit op tot vrouw. Alles\nzit haar mee. Dan sterft haar eerste kind bij de geboorte. Einde verhaal. De\nvraag is: wat moeten we met dit kaarsrecht vertelde noodlotverhaal en de\nherhaalde, vooruitlopende vraag wat ze verkeerd heeft gedaan?<\/em> Wil De\nMoor deze niet te beantwoorden vraag aan ons kwijt vanwege een indringend\nvoorval in haar omgeving?<\/p>\n\n\n\n

Meneer en mevrouw God <\/em>bevat zestien korte verhalen. Eentje daarvan – Mooi<\/em>, over Noordwijk\nals dorp van toeristen, projectontwikkelaars en kunstenaars – is een\nmini-essay. France <\/em>is een portret van haar vader. Judith <\/em>een\nreflectie op een zelfportret van Judith Leyster. De overige dertien bestaan grotendeels\nuit tot verhaal gemaakte jeugdherinneringen, impressies van kunstenaars en\nBijbelse geschiedenissen.<\/p>\n\n\n\n

Wat is het oordeel over het soortelijk gewicht? Als bundel voelt het als een samenraapsel. De verhalen krijgen in hun onderlinge betrekking geen meerwaarde. Er komt een boel drama langs, maar lang niet altijd raakt het. De \u2018echte\u2019 verhalen zijn interessanter dan de verhalen die teruggrijpen op haar jeugd. Wat De Moors werk overeind houdt zijn haar unieke en soms virtuoze stijl. Alleen daarom al is het de moeite waard deze bundel te lezen. Maar is De Moor helemaal nieuw voor je, begin dan liever met de in het begin genoemde werken.<\/p>\n\n\n\n