Schrijfwedstrijd 2022: Weekwinnaar 10 is Jim van Mourik<\/p>\n\n\n\n
Vandaag kunnen we de tiende en laatste weekwinnaar van onze schrijfwedstrijd bekendmaken. De eer gaat naar Jim van Mourik. Hij schreef een pakkend verhaal met een verrassend slot.<\/p>\n\n\n\n
Lees hieronder het winnende verhaal:<\/p>\n\n\n\n
Door het raam<\/strong><\/p>\n\n\n\n \u00a9 Jim van Mourik<\/em><\/p>\n\n\n\n Met alle kracht die ik in me heb, trek ik me\nomhoog aan de beugels bij de wc. Mijn benen trillen onder het gewicht van mijn\nlichaam, ook al weegt dat nog maar een fractie van wat het vroeger deed. Ik\nhaal diep adem en blijf staan zodat de zuster mijn billen kan schoonvegen,\nvoordat ik me omdraai en me in de rolstoel laat vallen. De zuster trekt de wc\ndoor en rijdt me naar de zithoek van mijn kamer. \u201cVeel plezier vandaag,\u201d zegt\nze, en ze loopt naar de volgende bewoner.<\/p>\n\n\n\n Plezier. Af en toe hoor ik de bel van de\nijscowagen voor de kinderen in het dorp. Ik zou ze door het raam kunnen zien\nals mijn ogen me niet in de steek hadden gelaten. Nu kan ik me alleen maar\nvoorstellen hoe kinderen elkaar verdringen voor een ijsje, of hoe verliefde\npubers elkaar hun ijs laten proeven op een bankje in het park.<\/p>\n\n\n\n Mijn kamer in het verpleegtehuis is klein en\ndonker. Er staan twee stoelen, een bijzettafeltje en een tv, een eettafel met\ntwee stoelen en een bed. Ik heb nauwelijks persoonlijke spullen meegenomen. De\nmaatschappelijk werker had een paar foto\u2019s uit mijn woning op het\nbijzettafeltje gezet. Van mij had het niet gehoeven.<\/p>\n\n\n\n Ik pak de foto\u2019s \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n vast. Ik kijk\nnaar mijn vader met zijn strenge blik. Mijn moeder met haar opgestoken haar en\neen lange rok. Onze trouwfoto. Ik was nog jong. Wat was ik mooi toen: lang,\nslank, lange haren. Op de foto sta ik rechtop en kijk ik opzij naar de man die\nnaast me staat. Ik in een eenvoudige jurk, hij in een donkergrijs pak. Mijn man\nkijkt stuurs de camera in. Zelfs in zwart-wit zie ik de intense blik in zijn\ndonkere ogen. Er glijdt een koude rilling over mijn rug. <\/p>\n\n\n\n Toen dacht ik nog dat we gelukkig zouden\nworden. Hij zou hard werken zodat we een groot gezin konden stichten. Zo\nspraken we nog in die tijd. Maar het liep anders. Zelfmoord. Door het raam\ngesprongen. Dat was de conclusie van het onderzoek.<\/p>\n\n\n\n Ik slik de bittere smaak weg. Het is\ntenslotte, zeggen ze, een feestelijke dag.<\/p>\n\n\n\n Vanmorgen waren twee meisjes mijn kamer komen\nversieren. Er hangen slingers en ballonnen met het getal 100 erop. De meisjes\nhadden taart op tafel gezet. Ze vertelden dat vrijwilligerswerk tegenwoordig\nverplicht was op de middelbare school. <\/p>\n\n\n\n Mijn verjaardag als corv\u00e9e.<\/p>\n\n\n\n Om elf uur precies komt het gezelschap mijn\nkamer in. De directrice van het verpleegtehuis, de burgemeester en een journalist\nvan de lokale krant. De twee meisjes van vanmorgen zijn er ook bij. \u201cGefeliciteerd,\u201d\nroept het gezelschap met een blije stem. De meisjes delen taart uit. De\nburgemeester legt een bos bloemen op mijn schoot en zegt iets over mijn\nhonderdste verjaardag. Wat hij precies zegt ontgaat me.<\/p>\n\n\n\n Dan vraagt de journalist: \u201cWat is uw geheim?\u201d<\/p>\n\n\n\n Ik knijp mijn ogen samen en kijk hem aan. Mijn\nlichaam verstart. \u201cMijn geheim?\u201d<\/p>\n\n\n\n Het is nu meer dan zeventig jaar geleden, maar\nik zie het voor me alsof het gisteren was, nog elke dag. De ziedende blik in\nzijn ogen. Ik hoor de vernederende woorden die hij schreeuwt. Ik ruik zijn\nstinkende adem. Ik voel mijn linkerwang gloeien. Ik zie het raam achter hem\nopenstaan.<\/p>\n\n\n\n \u201cHet geheim om zo oud te worden,\u201d lacht de\njournalist vriendelijk.<\/p>\n\n\n\n Ik pers mijn dunne lippen in een zo lief\nmogelijke glimlach. \u201cNiet drinken,\u201d antwoord ik. \u201cEn niet over je heen laten\nlopen.\u201d<\/p>\n\n\n\n Het kostte nauwelijks kracht. De drank had hem\nverslapt. <\/p>\n\n\n\n Ik had het veel eerder moeten doen.<\/p>\n\n\n\n Over de auteur:<\/strong><\/p>\n\n\n\n Jim van\nMourik (Woerden, 1993) is jurist en onderzoeker. Daarnaast schrijft en vertelt\nhij verhalen.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"