Schrijfwedstrijd 2022: Weekwinnaar 3 is Thibaut Coenegracht <\/p>\n\n\n\n
Vandaag kunnen we de derde weekwinnaar bekendmaken van onze schrijfwedstrijd. De eer gaat naar\u00a0 Thibaut Coenegracht <\/strong>die je met prachtige beeldspraak zijn verhaal intrekt. Van harte gefeliciteerd Thibaut!<\/p>\n\n\n\n Lees hieronder het winnende verhaal:<\/p>\n\n\n\n \u00a9 <\/strong>Thibaut Coenegracht<\/strong> <\/strong><\/p>\n\n\n\n Ik staar naar hem zoals ik naar een boomstomp\nzou staren. Elke vergane seconde van de afgelopen tientallen jaren is daarin\nterug te vinden. Je kan ze aanraken, je kan ze tellen. En je weet dat er ooit een\nboom stond, machtig en fier, onbevreesd tegenover de hemel en alles wat daaronder\nvalt. <\/p>\n\n\n\n Maar de kringen rondom mijn vaders ogen zijn\nouder dan hijzelf. Ze hebben meer gezien dan zijn ogen, hebben meer verdragen\ndan zijn huid, en nog minder begrepen van de wereld dan hij. Hij is niet\nomgehakt, maar het is niet meer mijn vader. Hij is dunner dan een uitgedroogde\nplant verschrompeld kan zijn, de zwaartekracht is zijn huidplooien inmiddels\nvergeten en zijn stem is een dor, krakend twijgje. Hij is niet meer dan een\nherinnering waar ik niet aan kan ontsnappen, maar het enige wat ik nog kan\nzien.<\/p>\n\n\n\n \u201cMeneer Heider? U bent toch de zoon van…\u201d<\/p>\n\n\n\n De verpleegster wijst naar de rolstoel op het\nplatgetrapte gras. Ik knik.<\/p>\n\n\n\n \u201cKunt u even met mij meelopen?\u201d<\/p>\n\n\n\n Ik sta op en loop richting de koele gang van\nhet oude verzorgingstehuis. Een laatste blik achter mijn schouder treft de\nonbewogen wielen.<\/p>\n\n\n\n Ze leidt me een klein vertrek binnen. Stof\ndwarrelt in het rond, overal liggen paperassen opgestapeld. Aan een klein bureau\nstaat een verouderde computer. Ik ga tegenover haar zitten. Op haar lip bijtend\nkijkt ze naar het scherm. <\/p>\n\n\n\n \u201cEven kijken hoor… het duurt altijd even met\ndit oude ding.\u201d<\/p>\n\n\n\n Het tikkende geluid van haar hand op haar\ndijbeen.<\/p>\n\n\n\n \u201cJournaal… 24 augustus… Daar is het.\u201d<\/p>\n\n\n\n Schuifelende schoenen.<\/p>\n\n\n\n \u201cGisteren hadden we een speciale dag georganiseerd\nvoor alle kleinkinderen. Nu, uw vader bleek verrassend goed met hen, we zagen\nhem echt opleven.\u201d<\/p>\n\n\n\n Ze kijkt me een paar keer vlug aan.<\/p>\n\n\n\n \u201cHet punt is… We kwamen er na afloop achter,\ntoen er een jongetje maar niet wilde stoppen met huilen, dat uw vader zijn\nknuffelbeest, eh… had afgepakt.\u201d<\/p>\n\n\n\n Stilte. Ze beweegt haar lippen langzaam op en\nneer.<\/p>\n\n\n\n \u201cUw vader was zo verbeten, we kregen het met\ngeen mogelijkheid van hem terug. Maar het was ook zo\u2019n mooie dag voor hem… We\ngunden hem dat ook. Dus we hebben het er toen bij gelaten. Toch wil de moeder\nhet ding graag terug.\u201d<\/p>\n\n\n\n Ik weet wat ze gaat vragen. Ze schraapt luid\nhaar keel en gaat rechtop zitten.<\/p>\n\n\n\n \u201cU bent nu toch hier, en u kunt altijd goed\nmet uw vader overweg. Hij luistert op een bepaalde manier naar u. Zou het een\nte grote moeite zijn om…?\u201d<\/p>\n\n\n\n Ik kijk haar lang aan, en ze kijkt enigszins\nverward terug. Na een lange stilte zeg ik dat ik met hem zal praten. <\/p>\n\n\n\n Buiten vind ik hem starend in het niets, zijn\nhanden als wortels geklemd om een afgeragd, bleekbruin speelgoedkonijn, waarvan\nik het model direct herken uit enkele spaarzame jeugdfoto\u2019s. Ik leg mijn hand\nheel even op die van hem, en voel dat dit niets minder is dan wat hij nog van\nzichzelf overheeft, waar hij zo krachtig aan vasthoudt. Alsof het dat beetje\ngrond is waar hij nog net in vaststaat. <\/p>\n\n\n\n Ik parkeer de rolstoel voor het kantoortje,\nvoordat ik met hem het pand uitloop voor zijn wandeling.<\/p>\n\n\n\n \u201cIk heb echt van alles geprobeerd. Hij wil er niet vanaf.”<\/p>\n\n\n\n Een zucht.<\/p>\n\n\n\n \u201cDank u. Ik zorg wel dat iemand iets voor dat\njochie regelt…\u201d<\/p>\n\n\n\n Ik kijk naar de broze, bewegingsloze schaduw\nvoor mij. Een wrange glimlach speelt op mijn lippen.<\/p>\n\n\n\n “Ik denk dat hij het wel zal overleven,” hoor ik mijzelf geruisloos zeggen, terwijl ik de rolstoel richting de uitgang duw.<\/p>\n\n\n\n Over de auteur:<\/strong><\/p>\n\n\n\n Thibaut Coenegracht\u00a0(Gouda, 1994) studeerde psychologie en orthopedagogiek en is momenteel werkzaam bij het Nederlands Jeugdinstituut. Hij schrijft graag gedichten, korte en langere verhalen.<\/p>\n\n\n\n Wil je jouw verhaal ook op onze website geplaatst zien? Je kunt nog meedoen aan onze #schrijfwedstrijd.\u00a0Klik hier voor de voorwaarden<\/a>. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Jochie<\/strong><\/h2>\n\n\n\n