{"id":5144,"date":"2022-01-06T09:36:31","date_gmt":"2022-01-06T08:36:31","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=5144"},"modified":"2022-01-10T10:41:50","modified_gmt":"2022-01-10T09:41:50","slug":"recensie-van-het-verbond-tegen-meedogenloos-mooie-jongens-en-andere-zwartgallige-verhalen-van-carl-stellweg","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=5144","title":{"rendered":"Recensie van \u2018Het verbond tegen meedogenloos mooie jongens, en andere zwartgallige verhalen\u2019 van Carl Stellweg"},"content":{"rendered":"\n

Recensie van de verhalenbundel \u2018Het verbond tegen meedogenloos mooie jongens, en andere zwartgallige verhalen\u2019 van Carl Stellweg.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zwartgallige mooie jongens<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Door Marjet Maks<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zwartgallig ja, dat zijn de negen verhalen\nin deze bundel van Carl Stelleweg zeker, maar ook melancholiek, zelfontkennend,\nverlangend en soms ontroerend en filosofisch. De hoofdpersonages, vaak een ik-persoon\ndie niet in alle verhalen dezelfde lijkt te zijn, verlangen naar het\nonbereikbare, dat ze tegelijkertijd niet willen bezitten. Het zijn eenzame\nbuitenstaanders die, zodra de mogelijkheid zich aandient om zich ergens of bij\niemand aan te sluiten, hun eigen glazen ingooien.<\/strong>\nBijvoorbeeld in het verhaal \u2018Mijn radeloze hogepriesteres\u2019 waar de hoofdpersoon\nniet naar zijn innerlijke stem luistert of in het verhaal \u2018Goedemorgen,\nkoddenbeiers\u2019 waarin de ik-persoon bewust kiest voor recalcitrante\nwetsovertreding.<\/p>\n\n\n\n

Het openingsverhaal \u2018Niets\u2019 was misschien niet\nde gelukkigste keuze om deze verder interessante bundel mee te beginnen. Het\nlijkt over \u2018niets\u2019 te gaan. Er komt een schipbreuk en een vliegtuiglanding in het\nmiddle of nowhere<\/em> in de stille oceaan in voor. En verder zou ik het niet\nweten, maar toch blijft het verhaal leesbaar dankzij sterke beelden en mooie\nzinnen. <\/p>\n\n\n\n

In \u2018Het stapeltje van drie\u2019 is de eenzame\nopvoeding van een jongetje bepalend voor de rest van zijn leven. Hij groeit op met\nkoude ouders in een hotel in Zwitserland en zij ontkennen zijn bestaan. Hij is\ndodelijk eenzaam, maar ook heel slim. Tijdens de tekenles raakt Monsieur\nJoachim hem aan en vervolgens verlangt hij naar die aanraking. \u2018Soms gleed\nde hand licht strelend naar het schouderblad. Golven van zaligheid sloegen door\nde jongen heen. Altijd had hij zich een eenling gevoeld. Misschien waren veel\neenlingen verborgen zaadjes vol overgave. En misschien zwierf er echt een\nblinde koestering rond in de wereld, een koestering die alleen voor zichzelf\nbestond, overal kon neerstrijken, niemand uitsloot, en kon hij daarmee worden\ngered.\u2019<\/em> De jongen verlangt naar liefde en erkenning en ten einde raad\nsteelt hij van zijn ouders geld en zijn paspoort, dat op een stapeltje van drie\nin de la van zijn vaders bureau ligt, en gaat op zoek naar de dan al\novergeplaatste Monsieur Joachim. <\/p>\n\n\n\n

In \u2018Laat hij zich kenbaar maken\u2019 zijn we\ngetuige van een gesprek in een caf\u00e9 dat verveeld begint. De ik-persoon is\nlanderig, heeft weinig trek in de ontboezemingen van ene Ron, die zwaar aan de\ndrank is en met reden zo blijkt. De ik-persoon raakt steeds meer betrokken bij\nhet verhaal en de man, maar houdt zijn mond. Wat hij weet, weet de lezer niet,\nmaar hij houdt zijn mond en voor dat de waarheid wordt onthuld, verlaat hij\nschielijk het caf\u00e9. Een sterk verhaal en pijnlijk menselijk met een vileine\ntwist. <\/p>\n\n\n\n

Het laatste en titelverhaal \u2018Het verbond tegen\nmeedogenloos mooie jongens,\u2019 is verrassend. Een student Nederlands die zichzelf\nmeedogenloos mooi vindt, woont samen met drie meisjes, die elkaar zo goed\naanvullen in hun lelijkheid dat ze samen de \u2018volmaakt lelijke vrouw\u2019 scheppen. Het\nverhaal ontroert in de ontdekking die de hoofdpersoon over zichzelf doet dankzij\nde sneue aanwezigheid van het katje, Kampioentje.<\/p>\n\n\n\n

Stellweg is journalist en schrijft oorspronkelijk en beeldrijk. Soms met scherpe pen druipend van ironie, dan weer po\u00ebtisch-filosofisch. Zijn personages zijn eenzame losers, die crimineel of onbekommerd zijn, maar ook kwetsbaarheid tonen en een zekere sympathie oproepen. Dat zit hem vooral in de schrijfstijl, woordkeuze en mooie metaforen. Jammer dat Stellweg nog niet is opgepikt door een reguliere uitgever.<\/p>\n\n\n\n