{"id":4515,"date":"2021-04-23T11:01:22","date_gmt":"2021-04-23T09:01:22","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=4515"},"modified":"2021-04-23T11:27:02","modified_gmt":"2021-04-23T09:27:02","slug":"recensie-de-wereld-is-niet-stuk-te-krijgen-van-maxim-osipov","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=4515","title":{"rendered":"Recensie \u2018De wereld is niet stuk te krijgen\u2019 van Maxim Osipov"},"content":{"rendered":"\n

Recensie\n\u2018De wereld is niet stuk te krijgen\u2019 van Maxim Osipov<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Maar de lezer wel<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Door Remko Meddeler<\/em><\/p>\n\n\n\n

In een interview met NRC vertelde Maxim Osipov (Moskou, 1963) dat hij een vaderlandslievend persoon is. En dat hij daarom na zijn medische studie in Amerika terugkeerde naar een land dat zelfs voor de meest doorgewinterde Rus steeds meer onleefbaar werd. Als een dr. Jekyll ging hij in de jaren 90 aan de slag om de medische wereld naar een hoger peil te brengen in het gigantisch grote land dat vanaf 100 kilometer buiten Moskou eigenlijk niet bestaat.<\/strong> Steeds vaker kwam hij mr. Hyde tegen, in de vorm van een systeem van totale repressie. \u2018Al in de Sovjet-Unie stond het hele leven, vanaf de cr\u00e8che, school, militaire dienst tot aan de gevangenis in het teken van vernedering. En nog altijd doet de staat alles om de burgers klein te houden.\u2019 Dokteren doet hij alleen nog voor zijn gemoedsrust. Schrijven, zo lijkt het, doet Osipov uit wanhoop.<\/p>\n\n\n\n

Die wanhoop voelt de lezer aan alles in\nOsipovs zesde verhalenbundel De wereld is niet stuk te krijgen<\/em>. Dertien verhalen\nwaarin tragisch-komische individuele voorvallen het maximaal haalbare aan Russische\nvrolijkheid weergeven. \u2018Priv\u00e9-zaken gaan hier voor het algemeen belang,\u2019 zegt\nOsipov in het eerste stukje dat hij \u2018in de plaats van een voorwoord\u2019 schreef. In\nMoskou \u2013 Petrozavodsk <\/em>valt nog iets te glimlachen als de hoofdpersoon\nvoor 500 roebel een eigen treincoup\u00e9 afdwingt waar even later toch twee dronken\nlandgenoten binnenvallen. Maar het lachen vergaat de lezer snel als een van hen\neen alcoholdelier krijgt en in plaats van medische hulp een pak slaag ontvangt.\nMedische hulp, trouwens, daarvoor gaat de rijke Rus naar het buitenland, zo\nblijkt in De Zigeunerin<\/em>. Veel jonge Russische artsen nemen diezelfde weg,\nwant in Rusland \u2018betekent alleen al de poging geluk vast te houden het einde\nervan.\u2019 En dan is er nog Een Renaissanceman<\/em>, over een hypocriete,\nzelfzuchtige en rijke Moskoviet die zelf kennis en kunde koopt van een\nhistoricus en een muziekleraar en over de provincie stelt: \u2018Allemaal dommigheid\nen zwijnerij. Eerlijk gezegd: een land van stomkoppen.\u2019 Jevgeni Lvovitsj (een\nvan zijn leraren, RM) zegt dan: \u201cEn van de heiligen.\u201d Ik weet het niet, ik weet\nhet niet, denkt hij, heiligen kom je niet zo vaak tegen. [\u2026] In ieder geval,\nmensen zoals hijzelf, [\u2026] werkende mensen, die zijn er veel te weinig.\u2019 <\/p>\n\n\n\n

Er valt ook wel enige troost te halen uit De\nwereld is niet stuk te krijgen<\/em>. Want in een diepe put van ellende borrelt\naltijd veel wijsheid naar boven, zoals de klassieke Russische schrijvers al bewezen.\nIn Steen, papier, schaar<\/em> wordt korteverhalenmeester Andrej Platonov\nzelfs met name genoemd, vanwege \u2018zijn luchtkastelen, zijn dromen over een\nprachtige, grimmige wereld\u2019 waarin techniek ons helpt om de dood te overwinnen.\nOsipov boort deze glimp van hoop een pagina verder snel de grond in door \u2018mensen\ndie de dood niet met zich meedragen als lege omhulsels, als snoepwikkels te\nbeschouwen.\u2019 Maar toch en god-of-wie-dan-ook-zij-dank, dat zonnige moment was\ner, eventjes.<\/p>\n\n\n\n

Precies zo vergaat het de lezer verhaaltechnisch. Op vele momenten denkt hij of zij plots te snappen waar het over gaat, wie er tijdens de dialoog aan het woord is, wiens gedachten worden beschreven, wat de boodschap is. Heel even wordt het onderhavige verhaal dan meeslepend. Maar opeens komt Osipov weer met een zijweg, een stijlkunstje of een vreemde sprong in de tijd, waardoor de krampachtig vastgehouden draad weer uit des lezers vingers glipt. De wereld is misschien niet stuk te krijgen, Osipov, maar de lezer wel. In De Poolse vriend<\/em> beschrijft hij zijn eigen gebrek onbedoeld raak: \u2018Maar door de politiek zijn we afgedwaald van ons eigenlijke thema: van de betrekkingen tussen het meisje en haar Poolse vriend. Met horten en stoten gaat het verhaal verder.\u2019 Het lijkt er soms op dat Maxim Osipov net zoveel wil vertellen als De Grote Russen. Maar zij beschreven vele honderden pagina\u2019s en Osipov moet het met enkele tientallen doen. Misschien stapt hij ooit eens over van het korte verhaal naar de vuistdikke roman. Dan probeer ik \u2018m weer.<\/p>\n\n\n\n