{"id":4430,"date":"2021-03-03T08:29:29","date_gmt":"2021-03-03T07:29:29","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=4430"},"modified":"2021-03-04T09:49:07","modified_gmt":"2021-03-04T08:49:07","slug":"recensie-eerste-persoon-enkelvoud-van-haruki-murakami","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=4430","title":{"rendered":"Recensie \u2018Eerste persoon enkelvoud\u2019 van Haruki Murakami"},"content":{"rendered":"\n

Recensie\n\u2018Eerste persoon enkelvoud\u2019 van Haruki Murakami<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Weemoedige\nherinneringen die aanzetten tot nadenken<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Door Marjet\nMaks<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Afgelopen\nweek verscheen bij uitgeverij Atlas Contact de nieuwe verhalenbundel \u2018Eerste\npersoon enkelvoud\u2019 van de veelgelezen Japanse auteur Haruki Murakami. In acht\nverhalen haalt Murakami herinneringen op aan zijn jeugd. Ze zijn alle in de\neerste persoon enkelvoud geschreven en voelen aan als autobiografische\nherinneringen, omdat hij de lezer zo natuurlijk aanspreekt met zijn vaste\nthematiek; eenzaamheid en melancholie van de jeugd, vervreemding die overgaat\nin een droomwereld. En dankzij zijn losse aansprekende stijl is er altijd die\nluchtige, relativerende ondertoon. <\/strong><\/p>\n\n\n\n

Hoe de herinneringen aan hem verschijnen verwoordt\nMurakami met een mooie metafoor in het eerste verhaal \u2018Op een kussen van steen\u2019.<\/p>\n\n\n\n

\u201cToch\nblijven ons, als we geluk hebben, soms een paar woorden bij. In de kleine\nuurtjes klimmen ze naar de top van de heuvel, ze kruipen in kleine gaten in de\nvorm van hun lichaam, vermoorden alle tekenen van hun aanwezigheid en laten het\nstormtij langsrazen. Als tenslotte de ochtend aanbreekt en de hevige wind gaat\nliggen, laten de woorden die het hebben overleefd heimelijk hun gezicht zien.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n

Samen met een collega, een eenzame jonge vrouw,\nbrengt de ik-persoon een nacht door. Zij schrijft gedichten en stuurt hem later\nhaar bundeltje met de titel \u2018Op een kussen van steen\u2019.  <\/p>\n\n\n\n

\u201cOf je\nnu afsnijdt <\/em><\/p>\n\n\n\n

Of\nafgesneden wordt<\/em><\/p>\n\n\n\n

Als een\nkussen van steen<\/em><\/p>\n\n\n\n

Je nek\naanraakt,<\/em><\/p>\n\n\n\n

Dan weet\nje: stof wordt tot stof.\u201d <\/em><\/p>\n\n\n\n

Het zijn treurige melancholieke en wat vreemde\ntanka\u2019s met verwijzingen naar de dood, Hij heeft de vrouw nadien nooit meer\ngezien maar die ene nacht met haar is hem altijd scherp bijgebleven.   <\/p>\n\n\n\n

Muziek speelt vaak een rol in Murakami\u2019s\nverhalen of is verwerkt in de titel, zoals onder andere bij zijn prachtige\nroman \u2018Norwegian wood\u2019 naar aanleiding van de Beatles-song. Zo ook in het\nverhaal \u2018Cr\u00e8me\u2019. Het is een verhaal met de typische Murakami melancholie van de\nzoekende jongeman; verlegen en wat eenzaam gaat hij in op de uitnodiging voor\neen pianorecital van een meisje uit zijn kindertijd. Het meisje komt niet\nopdagen, maar hij heeft een andere ontmoeting met een man die hem de kracht van\neen cirkel met meerdere middelpunten uitlegt. Het is een spirituele ervaring\ndie hem leert over de \u2018cr\u00e8me de la cr\u00e8me\u2019 van het leven.<\/p>\n\n\n\n

In \u2018Charlie Parker plays Bossa Nova\u2019 schreef\nde ik-persoon in zijn jeugd bij wijze van studentengrap een recensie over een\nniet bestaand album van Bird, Charlie Parker die de Bossa Nova speelde. Jaren\nlater, hij is inmiddels een gevierd schrijver, komt de herinnering weer tot hem\nals hij in een tweedehands platenzaak in New York door de bakken met jazzmuziek\nbladert. Zijn oog valt op precies die elpee. Hij koopt hem niet en daar heeft\nhij later spijt van. Wel droomt hij heel levendig over Bird en dat maakt veel\ngoed. <\/p>\n\n\n\n

Het verhaal \u2018With the Beatles\u2019 gaat ook over een\nherinnering die terugkeert via een droom: \u201ceen\nmooi meisje liep in een schemerige schoolgang met opfladderend rokje en had de\nelpee \u2018With the Beatles\u2019 tegen haar borst geklemd.\u201d<\/em> Hij had haar slechts\neen keer gezien, maar dat beeld stond op zijn netvlies geprint. Al mijmerend\nover zijn ontluikende gevoelens voor meisjes keert hij in gedachten terug naar\nzijn eerste vriendinnetje. Hij heeft een nogal indringend gesprek met haar\noudere broer die hij jaren later weer ontmoet. <\/p>\n\n\n\n

In \u2018De Yakult swallows gedichtenverzameling\u2019 beschrijft\nhij zijn liefde voor honkbal, en zijn obsessie met de slechtst spelende club. Op\nde tribune gezeten schrijft hij gedichten. Dat zijn vader fan was van een\nandere club legt heel voorzichtig de gevoelige relatie tussen vader en zoon\nbloot.<\/p>\n\n\n\n

In \u2018Carnaval\u2019 heeft hij naar aanleiding van\neen nieuwsbericht op de televisie een herinnering aan een zeer lelijke vrouw\nmet wie hij een obsessieve liefde voor het muziekstuk \u2018Carnaval\u2019 van Schumann\ndeelde. <\/p>\n\n\n\n

Het vervreemdende verhaal \u2018Bekentenissen van\nde shinagawa-aap\u2019 gaat over een bijzondere ontmoeting met een oude aap die\nwerkt in een aftandse herberg waar de ik-persoon een nacht logeert. Ze spreken\nover de aaps leven en zijn voorliefde voor de muziek van Bruckner. De\nafbeelding van het masker op de kaft verwijst naar de lelijke vrouw in dit\nverhaal.<\/p>\n\n\n\n

Het laatste verhaal in deze intrigerende\nbundel is het titelverhaal: \u2018Eerste persoon enkelvoud\u2019. Het is een mijmering\nover wie je bent geworden. Als je een mooi pak aantrekt met een das en leren\nschoenen, en je doet angstvallig je best iemand te zijn, blijf je toch wie je\nbent. Ook al ziet de buitenwereld heel iemand anders in je, iemand die je\nhelemaal niet wilt zijn. <\/p>\n\n\n\n

Murakami\u2019s verhalen bezitten de kracht om je te laten nadenken over het leven, wie je bent, wie iemand is of was. Hoe een herinnering je kan achtervolgen en hoe de afslagen die je in het leven hebt genomen allesbepalend zijn voor wie iemand is. Boeiende kost en voor Murakami-fans zeker geen teleurstelling. <\/p>\n\n\n\n