{"id":4158,"date":"2020-11-11T09:01:30","date_gmt":"2020-11-11T08:01:30","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=4158"},"modified":"2020-11-11T20:46:17","modified_gmt":"2020-11-11T19:46:17","slug":"recensie-een-man-met-goede-schoenen-van-rob-van-essen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=4158","title":{"rendered":"Recensie \u2018Een man met goede schoenen\u2019 van Rob van Essen"},"content":{"rendered":"\n

Recensie \u2018Een man met goede schoenen\u2019 van Rob van Essen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Alledaagse situaties die ontsporen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Door Marjet Maks<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Na het lezen van \u2018De goede zoon\u2019 was ik benieuwd naar de korte verhalen van Rob van Essen in \u2018Een man met goede schoenen\u2019. De bundel begint meteen goed met \u2018In de Rijnstraat (bij de Albert Heijn)\u2019 (een verwijzing naar \u2018De goede zoon\u2019?). De protagonist kijkt gedachteloos rond en ziet bij de volgende kassa iemand staan die verdacht veel op hem lijkt, alsof hij zichzelf op de schouder tikt. De man legt dezelfde aankopen op de band: \u2018De boodschappen stonden zelfs min of meer in dezelfde volgorde. Een bakje blauwe bessen. \u2026 Een doosje brillendoekjes, niet de oranje, maar de blauw-witte, die beter zijn. En ik zag dat hij, net als ik, op het laatste moment nog een Bros-reep uit het snoepvak achter de band had gepakt en bij zijn boodschappen had gelegd.\u2019 <\/em> Een aansprekend begin want iedereen staat wel eens in gedachten bij de kassa naar een ander te kijken. Het verhaal is kort en er gebeurt verder niets, de mannen kijken elkaar aan, denken wellicht hetzelfde, maar spreken niet en gaan ieder zijns weegs. De protagonist ervaart de gebeurtenis alsof: \u2018De wereld bestond uit twee helften die even langs elkaar waren geschuurd, zonder dat dat de bedoeling was geweest; dimensies waren doorbroken en tijd en ruimte hadden zich door een kleine onoplettendheid in de kaart laten kijken. <\/em><\/p>\n\n\n\n

Dat\nis het knappe van de schijnbaar doodgewone verhalen van Van Essen, ze beginnen\nmet herkenbare, alledaagse situaties. Als lezer ben je meteen betrokken, maar\ndan wordt subtiel de wissel verzet en het alledaagse ontspoort naar het\nonverwachte. <\/p>\n\n\n\n

In\n\u2018Scheer een zwerver\u2019 verandert de herkenbare situatie naar een hilarische. Een\nvriendengroep neemt een dakloze zwerver, die een uur in de wind stinkt, mee\nnaar huis. Ze zetten hem in bad en scheren hem; en ja, dan wat. De zwerver\nvoelt zich wel thuis en blijft voorlopig in het appartement wonen. <\/p>\n\n\n\n

In\nhet wat langere verhaal \u2018De therapeut\u2019 waarin de protagonist door zijn\ntherapeut naar zijn geboortedorp wordt gebracht om hem te confronteren met zijn\njeugd, zijn ouders en schoolmaten die hem pestten en de tuinkabouter op de\nomslag verandert de situatie ook subtiel naar ongewoon. Op licht ironische toon\nhaalt Van Essen maatschappelijk gedrag aan; wat doe je als bevoorrecht mens met\neen zwerver? Wat doet een bekrompen jeugd waarin je bent gepest met een mens?<\/p>\n\n\n\n

De\nbundel is mooi in balans met afwisselend langere en kortere verhalen die bijna\nallemaal vanuit een ik-personage zijn geschreven wat doet vermoeden dat ze\ndeels autobiografisch zijn. Een enkele keer komen dezelfde personages terug in\nverschillende verhalen, wat een prettig aha-effect oproept. In \u2018Eindhoven\u2019 en\n\u2018Scipio\u2019s zuster\u2019 is dat Scipio, een studievriend van de protagonist. Samen\nliften ze naar Eindhoven, waar ze in de nacht worden opgepikt door een\npolitieauto met twee agenten die tamelijk hilarisch over \u2018Rituelen\u2019 van Cees Nootenboom\npraten. Wat er die nacht met Scipio gebeurt blijft in het ongewisse. Al weten\nwe het wel, zijn einde ligt in de titel verborgen en al in de eerste alinea\nwordt duidelijk dat Scipio dood is: \u2018Later\nzal ik wel eens uitzoeken hoe dit verhaal past in de chronologie van de andere verhalen\nover Scipio, ik heb daar nu geen zin in, ik wil die verhalen er niet op\nnaslaan, ik word daar droevig van omdat Scipio al zo lang dood is. Hij is\nlanger dood dan hij heeft geleefd.\u2019 <\/em>Ook in \u2018Scipio\u2019s zuster\u2019 blijkt dat de protagonist\nmeerdere verhalen heeft geschreven over deze vriend. De schrijver is ontboden\nbij zijn zuster, ze wil weten waarom hij schreef wat hij schreef. <\/p>\n\n\n\n

Het\nstel Axel en Miranda komt terug in de \u2018De lastigste log\u00e9 sinds tijden\u2019 en \u2018De\nvissen eten geven\u2019 en in beide verhalen hebben ze een verrassende relatie met\nErik. Erik de tijdreiziger en Erik de zoon. <\/p>\n\n\n\n

\u2018De glazen kamer\u2019 waarin een bezoek aan de koning en koningin uitmondt in een vreemde zoektocht naar een wc, vond ik een van de minste verhalen.
\u2018In de kelder van de Kruidenier\u2019 leest als een droom en sprak me meer aan. Een vriendengroep fietst dagelijks 15 kilometer, in weer en wind heen en terug, naar school. Als het toch eens waar mocht zijn dat je twee uur tijd per dag kan winnen door via de kelder van de kruidenier de 15 kilometer in een paar minuten af te leggen\u2026 Helaas, de gewonnen tijd blijkt geen winst, eerder frustratie. <\/p>\n\n\n\n

De\nmeeste verhalen hebben nauwelijks een twist op het einde, meestal stoppen ze in\nmedia res en mag je het als lezer zelf afmaken, en dat is prima. \u2018Het\nverschrikkelijke universum der vergevingsgezinden\u2019 heeft echter een mooie\ntwist. Fabian en een onbekende vrouw zijn allebei slachtoffer van een\nverkeersongeluk, ze zitten in een rolstoel en verblijven in een\nrevalidatieoord. Fabian herkent in de vrouw de persoon die hem heeft\naangereden. Het kost hem moeite maar hij probeert haar te vergeven. Als zij\nbezoek krijgt van een man in een leren jack, probeert hij hun gesprek af te\nluisteren en begrijpt hij hoe je dat doet: vergeven. <\/p>\n\n\n\n

\u2018Het orakel van de buitenwijk\u2019 met oom Evert en het [herkenbare] schuldgevoel van de protagonist vond ik het ontroerendste verhaal. De vrijgezelle oom – die ook zo graag had gestudeerd en weer jong wilde zijn en het gerook en gebral van zijn neefje en studentenvrienden accepteerde om er een beetje bij te horen – is sterk neergezet. De protagonist beseft pas jaren later als volwassene wat hij zijn oom heeft aangedaan en geeft daarmee oom Evert het laatste woord.<\/p>\n\n\n\n

Het titelverhaal, \u2018Een man met goede schoenen\u2019 beschrijft de thematiek van de gehele bundel heel mooi. \u2018Er kwam een man met goede schoenen onze straat in lopen. Ze waren van zwart leer en net gepoetst, het zonlicht weerspiegelde in de neuzen.\u2019 <\/em>Twee armelijke buren zitten voor hun huis te kijken, als de man met goede schoenen het huis aan de overkant binnengaat. Hij komt op zijn sokken zonder schoenen weer naar buiten. De buren wachten nu tot de overbuurman naar buiten komt op de goede schoenen, om hen de ogen uit te steken. Dat gebeurt niet, hij kijkt vanuit zijn raam op hen neer. Wat blijft hangen is de vraag wie sterker is. Wie troeft wie af? Aftroeven is de thematiek van deze verhalen. Of het nou oom Evert is, Scipio, de therapeut, de zoon Erik, de koning in \u2018Het glazen huis\u2019 of de zwerver in \u2018Scheer een zwerver\u2019; telkens is iemand de ander te slim af.<\/p>\n\n\n\n

Auteur: Rob van Essen
Uitgever: Atlas Contact
Nederlands Paperback
ISBN: 9789025464127
Druk 1: oktober 2020
224 pagina’s <\/p>\n\n\n\n