Vandaag maken we de tiende en laatste winnaar bekend van onze\u00a0zomerschrijfwedstrijd\u00a0voor korte verhalen. Er waren nog meerdere goede verhalen in de running dus het was een lastige keuze voor de jury. Deze keer is de eer is aan\u00a0Amriet Soekhlal die een moeilijk onderwerp met mooie beschrijvingen en passende emotie heeft neergezet. Van harte gefeliciteerd Amriet!<\/p>\n\n\n\n
Lees hieronder het verhaal van de laatste weekwinnaar: ‘Verloren thuis’ van Amriet Soekhlal:<\/p>\n\n\n\n
\u00a92020\n<\/strong>Amriet Soekhlal<\/strong><\/p>\n\n\n\n Het is doodstil. De wind glijdt\nbijna geruisloos langs de afgebroken muren en de restanten van wat ooit huizen\nwaren. Met elke stap kraakt het gruis onder zijn voeten, terwijl het tempo van\nzijn hartslag opgevoerd wordt. De hitte helpt ook niet. Zweetdruppels druipen\nvan zijn voorhoofd, zijn rug is nat en zijn handen klam. De tensie grijpt zijn\nkeel waardoor hij steeds kortademiger wordt. Hij wil terug. Straks vinden ze\nhem. Wat dan? Hij wil hier ook helemaal niet zijn, maar tegelijk is dit de plek\nwaar hij moet zijn.<\/p>\n\n\n\n Nieuwsgierig naar zijn progressie\nkijkt hij naar achter en ziet een landschap van verlies. Hij is al zo ver\ngekomen, dit laatste stuk moet wel lukken. Zijn geest kalmeert eindelijk tot\nplotseling zijn been onder hem wegschiet. Zijn hart schiet omhoog terwijl de\nrest van hem valt. Paniekerig probeert hij vaste voet te vinden en grijpt om\nzich heen. Zijn linkerhand vindt het gewenste houvast, maar zijn halve val\nmaakte zoveel lawaai dat hij uit angst voor de consequenties zijn ogen\ndichtknijpt. Vijf seconden gaan voorbij voordat hij voorzichtig zijn ene oog\neerst opendoet. Opgelucht laat hij de lucht uit zijn longen ontsnappen. Hij kijkt\nnaar zijn pakket om te zien of het nog heel is.<\/p>\n\n\n\n De omgeving is onherkenbaar. Wat\nooit een drukbezochte markt was, is nu een verlaten bouwval. Zijn ogen dwalen\nlangs het puin tot hij iets herkent. Dat bord, realiseert hij zich. Dat was\nvan de tomatenboer<\/em>. Dat betekent dat zijn huis niet ver hier vandaan is. <\/p>\n\n\n\n Geen omwegen, zei de kapitein, maar\nhij kan het niet laten. Hij wil naar huis. Hier zat die bedelaar altijd.\nDaar woonde die oude vrouw. Hier haalden we snoep<\/em>. Al die herinneringen\nleiden hem tot een deur. Zijn deur.<\/em> Hij staat nog overeind, maar wel\ncompleet overbodig aangezien de muren eromheen weg zijn. Plotseling hoort hij\neen bekende stem. \u2018David?\u2019 Hij kijkt achter zich en ziet een klein meisje.<\/p>\n\n\n\n \u2018Daaf? Wat doe je?\u2019<\/p>\n\n\n\n \u2018Niks Ellie. Ga maar spelen,\u2019 zegt\nhij koeltjes. Hij weigert haar aan te kijken of om te draaien. \u2018Zullen we samen\nspelen?\u2019 vraagt ze. <\/p>\n\n\n\n \u2018Niet vandaag zusje.\u2019 De vragen van\nhet meisje maken langzaam plaats voor het geronk van een motor. Hij voelt nog\neven aan zijn pakket, voordat hij dekking zoekt. Hij hoort ze praten, maar\nbegrijpt er niks van. Toch vertaalt het zich naar een wrang gevoel in zijn maag.\nHij herkent hun uitrusting en weet dat hij goed zit. Stil en met zijn hart in\nzijn keel blijft hij verscholen achter een kleine muur. Dit is het<\/em>. <\/p>\n\n\n\n Tegenover hem staat zijn zusje met\neen bedroefd gezicht. Ze beweegt niet en staart naar hem. Hij lacht terug zoals\nhij vroeger deed. <\/p>\n\n\n\n \u2018Ik kom eraan Ellie,\u2019 fluistert\nhij. <\/p>\n\n\n\n Tijd staat stil als hij opstaat. Boze,\nverraste en angstige ogen schieten op hem af, maar ze zijn te laat. Zijn\nlaatste woorden galmen door de oren van miljoenen mensen, duizenden kilometers\nverder. Zijn intenties verdraaid, zijn pijn genegeerd. \u2018Allahu Akbar.\u2019<\/p>\n\n\n\n Over de auteur: <\/strong><\/p>\n\n\n\n Amriet Soekhlal is een geboren Hagenees, schrijver en true believer<\/em> die gelooft dat verhalen ten alle tijde moeten vermaken, maar ook mogen inspireren. Begrip voor de motivatie achter daden kan een zwart-witte wereld toch weer wat kleur geven.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"