{"id":3986,"date":"2020-09-09T12:34:00","date_gmt":"2020-09-09T10:34:00","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=3986"},"modified":"2020-09-09T10:06:40","modified_gmt":"2020-09-09T08:06:40","slug":"zomerlezen","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=3986","title":{"rendered":"Zomerlezen: ‘Een grens te ver’ van Regine Ryckoort"},"content":{"rendered":"\n

Vandaag maken we de negende winnaar bekend van onze zomerschrijfwedstrijd<\/strong> voor korte verhalen. Deze keer is de eer is aan Regine Ryckoort. Zij schreef een bijzonder verhaal vanuit een origineel perspectief. Van harte gefeliciteerd Regine!<\/p>\n\n\n\n

Let op:<\/strong> Volgende week woensdag wordt de tiende en laatste winnaar bekendgemaakt. De deadline van onze schrijfwedstrijd verstrijkt op 12 september,\u00a0je hebt dus nog vier dagen de tijd om in te sturen. Klik hier<\/a>\u00a0voor alle informatie. <\/p>\n\n\n\n

Lees hieronder het winnende verhaal van deze week ‘Een grens te ver’ van Regine Ryckoort:<\/p>\n\n\n\n

Een\ngrens te ver<\/strong><\/h2>\n\n\n\n

\u00a9 2020 <\/strong>Regine Ryckoort<\/strong><\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ik heb mijn broeders\nzien gaan, grote en kleine\u2026<\/p>\n\n\n\n

Dagenlang lagen\nwe naast elkaar, meestal zwijgzaam. Sommigen kreunden onder het gewicht van het\nonbekende dat boven hun kop hing. Anderen voelden zich gehard door de oorverdovende\ngeluiden die van buiten binnendrongen. <\/p>\n\n\n\n

De meesten echter\nlagen lui en loom op doorgezakte matrassen. Ze trokken zich weinig aan van wat\ner zich afspeelde in de wereld. Liever lieten ze zich indoctrineren door de woorden\nvan de dagelijkse passanten die vermoeid maar trots, onze verblijfplaats in- en\nuitliepen. Hun kreten, leuzen en overtuigingen, die als onrustige geesten tegen\nde muren van onze schuilplaats kleefden, misten hun doel niet: medewerkers ronselen.\n<\/p>\n\n\n\n

Vele broeders\nverlangden naar het ultieme moment van hun martelaarschap. <\/p>\n\n\n\n

En ik? Ik hield\nme gedeisd. Ik zou mijn gedachten nooit prijsgeven. Ik was in deze bende een\neenzaat. Dat wist ik maar al te goed. Ik wil enkel doden voor voedsel, anders\nniet.<\/p>\n\n\n\n

Een enkeling onder\nons durfde in deze spannende tijd te pochen met zijn goudkleurige torso, gekoesterd\ndoor een straaltje zon, dat door een kiertje ons verblijf binnenviel. Ik\nonderdrukte een sneer jaloezie – omwille van de zon – die oprispte in mijn\nlijf. <\/p>\n\n\n\n

\u201cWie is er bang? Mijn\nglimmende bast verlangt naar de uitgestoken hand van een passant. Wij zijn voor\nde strijd gemaakt,\u201d scandeerde hij.<\/p>\n\n\n\n

Ikzelf moest er\nbijna om glimlachen, maar in mijn penibele toestand van eenzaat, hield ik het\nop een binnensmonds gegrinnik. Ik wilde niet zijn zoals hij. Zo zelfingenomen!\nDe kleine glinstering van de zonnestraal op zijn huid hoefde ik ook niet meer.\nDan maar liever zonder.<\/p>\n\n\n\n

De strijd zou voor\niedereen bewaarheid worden. Dat wisten we.<\/p>\n\n\n\n

In een donkere\nnacht werd de goudkleurige kompaan, met negenentwintig lotgenoten, van zijn\nplaats gerukt door een passant. Mee naar buiten. Harde knallen. <\/p>\n\n\n\n

Ik kon alleen\nmaar denken: nog meer slachtoffers? <\/p>\n\n\n\n

Het knallen\nbuiten is nu kolossaal hard. Onophoudelijk wordt het geluid in de hemel in\ntwee\u00ebn gekliefd. Hierbinnen is het muisstil. <\/p>\n\n\n\n

Ik wacht mijn\nbeurt af, met de anderen naast mij. Ik weet dat het niet lang meer zal duren. Hoogstens\nnog enkele uren. De meesten zijn hier ondertussen vertrokken.<\/p>\n\n\n\n

De passant tilt\nme op. Zijn ogen staalhard. Buiten is het schemerig.<\/p>\n\n\n\n

Ik zie het\ndoelwit: menselijk vlees. Voor ik het goed en wel besef bevind ik mij in het gebogen\nmagazijn van een Kalasjnikov. Ik panikeer. Ik blokkeer\u2026<\/p>\n\n\n\n

De passant – een\nterrorist, weet ik nu – vloekt luid. Ik merk zijn zenuwachtig gefrunnik aan het\nmachinegeweer. Ik blokkeer nog harder, weiger mijn medewerking.<\/p>\n\n\n\n

Ik weet het. Ik verloochen\nde intentie van mijn bestaan, maar ik wil niet helpen aan de vernietiging van mensen.\nDat is voor mij een grens te ver.<\/p>\n\n\n\n

Lichtjes\ngekneusd, maar opgelucht, rol ik in de rode aarde. Gelukkig kleeft er geen\nbloed aan mijn lijf\u2026<\/p>\n\n\n\n

Over de auteur Regine Ryckoort:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

West-Vlaamse. Zesde kind van moeder en vader. Zus van zeven fijne mensen. Vijftigplusser. Sinds kort gehuwd. Gekke oma van vier. “Ik leef een heel gewoon leven  – huisje\/tuintje\/boompje\/boeken<\/em> – altijd met verhalen in mijn hoofd. Ik leef hierdoor vele levens. Ik hou van letters, woorden, zinnen. Ik wil scheppen, cre\u00ebren, schrijven en schrappen, tot het laatste leesteken zijn plaats vindt. Alleen is het papier mij niet altijd gewillig\u2026 Herken je dat ook<\/em>?
Ik schrijf zoals het mij uitkomt: kortverhalen uit het gewone leven, waar kleine zaken groot kunnen zijn of \u00e9\u00e9n van vele de levens in mijn hoofd \u2026 of nog iets anders.”<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vandaag maken we de negende winnaar bekend van onze zomerschrijfwedstrijd voor korte verhalen. Deze keer is de eer is aan Regine Ryckoort. Zij schreef een bijzonder verhaal vanuit […]<\/a><\/p>\n<\/div>","protected":false},"author":2,"featured_media":3832,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[7,8,15],"tags":[4,188,1813,47,1314],"class_list":["post-3986","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-lezen","category-nieuws","category-schrijfwedstrijden","tag-kort-verhaal","tag-kort-verhaal-schrijfwedstrijd","tag-regine-ryckoort","tag-winnaar","tag-zomerlezen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3986","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3986"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3986\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3990,"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3986\/revisions\/3990"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/3832"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3986"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3986"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3986"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}