\ndoor Pauline Luiten<\/strong><\/p>\n
![\"\"](\"https:\/\/kortverhaal.info\/wp-content\/uploads\/2019\/08\/paulineluitenKV.png\")
<\/a>\u2018Dat gaat niet lukken vriend,\u2019 zegt Frits terwijl hij omhoog kijkt. Hij liep zojuist bijna tegen een paar enorme gestreepte benen aan, die met geen mogelijkheid de ruimte kunnen verlaten.<\/strong> <\/p>\n Over de auteur Pauline Luiten: <\/p>\n Wil je jouw verhaal ook op onze website geplaatst zien?
\n \u2018Nope,\u2019 zegt de drager van de gestreepte broek.<\/strong>
\n \u2018Hoe is\u2019t zo gekomen?\u2019 vraagt Frits. \u2018Het lijkt hier wel Alice in wonderland, maar dan anders.\u2019<\/strong>
\n De gestreepte broek lacht verlegen en krabt zich eens aan zijn kruin. \u2018Ik heb eigenlijk geen idee,\u2019 antwoordt hij. \u2018Eerder vandaag paste ik nog gewoon door de deur.\u2019<\/strong>
\n \u2018Heb je soms iets gegeten of gedronken, waar je zo van gegroeid bent, een soort tovermiddel of zo?\u2019 Frits kijkt naar boven. \u2018Ik zeg maar wat hoor,\u2019 verontschuldigt hij zich meteen \u2018ik weet ook wel dat dat niet kan.\u2019<\/strong>
\n \u2018Nope,\u2019 zegt de gestreepte broek nog eens. \u2018Niks gegeten of gedronken.\u2019<\/strong>
\n \u2018Wat heb je dan gedaan, hier, in deze ruimte?\u2019<\/strong>
\n \u2018Ik heb een presentatie gegeven over mijn werk. Ik ben illustrator.\u2019<\/strong>
\n \u2018En hoe ging dat?\u2019 vraagt Frits.<\/strong>
\n \u2018Eigenlijk best goed. Bloednerveus was ik. Ik wist zeker dat het me niet zou lukken. Dat ik de helft zou vergeten, dat ik onverstaanbaar zou mompelen, dat ik het publiek niet zou kunnen boeien. Maar ik kreeg zowaar applaus en veel complimenten. Dat ik zo rustig, duidelijk en boeiend kon vertellen. En dat voor iemand die standaard een black-out kreeg tijdens spreekbeurten op school\u2019.<\/strong>
\n \u2018Dus je bent te tevreden over jezelf?\u2019 Frits kijkt hem aan, voor zover dat mogelijk is met het hoogteverschil.<\/strong>
\n \u2018Eigenlijk wel,\u2019 zegt de gestreepte broek. \u2018Ik wist niet dat ik het in me had. Weer iets wat ik van mijn lukt-mij-toch-niet-lijstje kan schrappen.\u2019 Hij straalt van oor tot oor.<\/strong>
\n \u2018Nou, dan snap ik het helemaal. Je bent gegroeid. Dat is duidelijk.\u2019 Frits wandelt op zijn gemak door de deur naar buiten. \u2018En maak je geen zorgen, iedere keer dat je groeit, groeit jouw wereld met je mee, dus als je nog even wacht, kun je dadelijk met me gaan lunchen, want ik wil alles over jouw presentatie horen.\u2019<\/strong><\/p>\n
\n<\/strong>Mijn gedachten nemen 24 uur per dag een loopje met me. Ze vormen een woordentsunami in mijn hoofd, waar geen einde aan lijkt te komen. Om die warboel aan gedachten een beetje te ordenen breng ik ze in beeld, zowel visueel als met woorden. Om belangrijk en onbelangrijk, leuk of niet leuk, en waar of niet waar te onderscheiden. Je moet tenslotte niet alles geloven wat je denkt.
\nIk denk, luister, lees en observeer. Verhalen komen en gaan. Over mezelf of over anderen. Volledig verzonnen of bestaand en aangevuld met mijn fantasie. Een gevoel of mening, een emotie, een gebeurtenis. Alles is mogelijk.
\nAls er zich een verhaal aandient, verschijnen de woorden als vanzelf op papier. Onder het schrijven vorm ik in mijn hoofd het beeld er al bij, of ik bepaal na de afronding welk fragment ik extra wil benadrukken. Dat beeld werk ik uit in een potloodtekening, gecombineerd met gemengde technieken. Zo ontstaat Woord en Beeld, voor mij de ultieme combinatie.
\nWebsite: https:\/\/www.paulineluiten.nl\/<\/a><\/p>\n
\nJe kunt nog meedoen aan onze zomerschrijfwedstrijd. Kijk hier<\/a> om te lezen hoe je meedoet.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"