{"id":2075,"date":"2018-10-31T10:15:17","date_gmt":"2018-10-31T09:15:17","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=2075"},"modified":"2018-11-06T11:42:25","modified_gmt":"2018-11-06T10:42:25","slug":"recensie-wij-het-schuim-van-caro-van-thuyne","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=2075","title":{"rendered":"Recensie \u2018Wij, het schuim\u2019 van Caro van Thuyne"},"content":{"rendered":"

Recensie \u2018Wij, het schuim\u2019 van Caro van Thuyne<\/strong>\u00a0<\/strong><\/p>\n

 <\/p>\n

Een bundel gelijk een langspeelplaat, compleet met kant A en kant B<\/strong><\/em><\/p>\n

Door Marjet Maks<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

\u2018Wij, het schuim\u2019 van Caro van Thuyne is geen bundel met verhalen die je even gemakkelijk tussendoor leest, of voor het slapen gaan. Deze bundel heeft een hoog literair gehalte met sterke, filmische beelden en is associatief geschreven. Je zou kunnen zeggen dat de thematiek eenzaamheid is; de personages zijn mensenschuw [geworden] en gepokt en gemazeld door het leven.\"\"<\/a><\/strong><\/p>\n

In vrijwel alle verhalen speelt een dier een rol of is de mens verdierlijkt, wat dat gevoel van eenzaamheid versterkt. De verhalen spelen in twee [fictieve] Vlaamse dorpen Ostsiel en Zoutaerde, hun inwoners zijn de personages, die de verschillende verhalen als figuranten of als hoofpersonen bevolken.
\nDe compositie van de bundel is als een langspeelplaat, compleet met kant A en kant B, een bonustrack en een songlist. Een verfrissende vorm die bijdraagt aan de ellipsvorm van de bundel, het personage Mirabelle uit het eerste verhaal \u2018Lanugo\u2019, komt terug in het laatste verhaal met de geweldige titel: \u2018Lepeltjesgewijs, of: Please tell your tits to stop staring at my eyes \u2013 DEEL II.\u2019<\/p>\n

\u2018Lanugo\u2019 gaat over de oude vrouw Mirabelle die een aapje als gezelschap heeft. Het verhaal heeft een licht absurdistische sfeer, omdat het perspectief bij de aap ligt, en tegelijkertijd bij de vrouw die tegen hem praat.<\/p>\n

\u2018Ludo de Zwaan\u2019 vond ik ontroerend, de vorm wordt gebracht als een toneelstuk maar dat vergeet je al snel. Een man zwemt bij nacht en ontij in een wetsuit door de rogia\u2019s (stadskanaaltjes) van het plaatsje om zijn vrouw de gelegenheid te geven vreemd te gaan. In het water ontmoet hij de zwanen, wat een sterk contrast oplevert tussen zwart en wit, vuil en schoon, en uiteindelijk dood en leven.<\/p>\n

Even bizar als ontroerend is \u2018Lijkhouding\u2019, dat over een relatie gaat tussen een man en zijn axolotl, een soort hagedisje dat kan regenereren bij het verlies van zijn ledematen,\u00a0 en de buurman, die de hoofdpersoon met zijn kippen hoort praten.<\/p>\n

\u2018Lepeltjesgewijs, of: Please tell your tits to stop staring at my eyes \u2013 DEEL I\u2019 is verrassend seksueel en gaat over een zwarte man met een dikke ma\u00eetresse. De uitermate plastische handelingen worden in een Afrikaanse taal gezet, in de woordenlijst vind je de schokkende betekenissen terug, hoe schunniger de woorden, hoe mooier die in het Afrikaans klinken. Dit zet het verhaal in een geheel ander daglicht, een heel bijzondere manier van show, don\u2019t tell.
\nUiteindelijk begrijp je de opbouw van de hele bundel, die na een keer lezen niet meteen te bevatten is. Alle verhalen hebben met elkaar te maken, alle personages hebben elkaar gekend of zijn op een andere manier met elkaar verbonden. Er gebeurt daardoor veel, wat niet in een keer te verklaren is.<\/p>\n

Ik ben verrukt van de schrijfstijl, die als een geoliede machine over de bladzijden glijdt met zinnen als: \u201cVoor ik u als een vlieg op het plafond van de postkantoorbarak achterlaat, wil ik u eerst de geschiedenis van Waldo vertellen. Ik duw het verweerde poortje van \u2018Er was eens\u2019 open en ga u voor in deze bewoonde duinen.\u201d<\/em> Zo begint het bijna sprookjesverhaal, \u2018Kleine gouden zebra\u2019, waarin we lezen over een woongemeenschap met veel verschillende personages, tragiek, dood en verderf.<\/p>\n

Of een zin uit, \u2018Polly-Jeanneke beenderwijf\u2019, een verhaal met een personage dat ook in de woongroep woont, die ik toch maar even met 131 woorden heb ingekort\u2026 \u201cMaar de tulpen konden hun vuurwerk niet meer inhouden en de aprilsneeuw stond op ploffen boven de triomfboog die de spijlenpoort toch was \u2013 de perelaar had al zijn witte confetti rondgestrooid \u2013 bijen en hommels smoesden en roezemoesden \u2013 duifjes zaten al te tortelen en een koninginnenpage wist niet waar eerst gewarreld \u2013\u2026\u2013 mussen bleven kibbelen over wie het cadeau zou geven en muisjes haastten zich nog onaangekleed langs de muren \u2013 de blauweregen kleurde en geurde het plafond, ze hief haar armen boven haar hoofd, roerde met vingers als zeeanemonen in de lilablauwe geur en geloofde dat het de ingang van de hemel was \u2026\u201d<\/em> Prachtig, wat een beeldtaal.
\n