{"id":1885,"date":"2018-08-13T10:18:36","date_gmt":"2018-08-13T08:18:36","guid":{"rendered":"https:\/\/kortverhaal.info\/?p=1885"},"modified":"2018-08-13T10:23:23","modified_gmt":"2018-08-13T08:23:23","slug":"recensie-dagen-van-inkeer-a-m-homes","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kortverhaal.geertjan.dev\/?p=1885","title":{"rendered":"Recensie: ‘Dagen van inkeer’ – A.M. Homes"},"content":{"rendered":"

Recensie: ‘Dagen van inkeer’ – A.M. Homes<\/strong><\/p>\n

\u00a0door Stef Smulders<\/strong><\/p>\n

‘Een moeizame ervaring’\u00a0<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/a>In haar verantwoording schrijft A.M. Homes dat deze bundel verhalen zeer langzaam tot stand gekomen is. Dit lijkt te suggereren dat ze nogal met de materie geworsteld heeft. In ieder geval was het lezen van de verhalen voor mij een tamelijk moeizame ervaring. Misschien vindt dit zijn oorzaak wel in de ontstaansgeschiedenis van de bundel. Je kunt een verhaal te snel afronden maar je kunt er ook te lang over doen. Van heel veel sleutelen wordt een verhaal niet per s\u00e9 beter.<\/p>\n

Het belangrijkste bezwaar dat ik bij lezen had, was de erg wisselende kwaliteit van het geschrevene. Goede, een enkele keer zeer goede, beschrijvingen laat de auteur nogal eens volgen door veel mindere passages. Zo eindigt het onderhoudende openingsverhaal \u2018Broer op zondag\u2019 met een kleuterachtige vechtpartij tussen de broers die het verhaal verpest. Lukte het de schrijfster niet om een goed einde te verzinnen en heeft ze er na lang piekeren dit maar van gemaakt?<\/p>\n

De langere verhalen in de bundel, waaronder het titelverhaal, zeuren te lang door. Als lezer verlies ik de draad, weet niet meer waar het verhaal over gaat en geef ik het op. Er zijn twee verhalen met dezelfde personages, \u2018Hallo allemaal\u2019 en \u2018Ontsnapt\u2019. Hier bestaat Homes het om een paar beschrijvingen uit het eerste verhaal letterlijk te laten terugkomen in het tweede, zonder dat daar een reden voor is. In het eerste verhaal verandert een redelijk geloofwaardige dialoog opeens zo van toon dat het lijkt of het een gesprek tussen twee robots betreft. Ook heeft de auteur nogal eens de neiging om achtergrondinformatie voor de lezer in een dialoog te verwerken, zodat de personages elkaar vertellen wat ze allebei allang weten. Heel knullig.<\/p>\n

Het is me niet gelukt om me bij deze verhalen ook maar enigszins betrokken te voelen. Merkwaardig genoeg hebben twee verhalen een vergelijkbare setting en thematiek als twee verhalen van de Britse schrijfster en Booker-prize winnaar Penelope Lively: respectievelijk een familie- en vriendenbijeenkomst en een congresbezoek. Vergeleken bij de pogingen van Homes zijn de versies van Lively een wonder van vertelkunst: onderhoudend, humoristisch en vlot geschreven. Misschien kan de uitgever een volgende keer eens voor de verhalenbundel van deze auteur kiezen als er een vertaling komen moet?
\n